Σημερινό πρόγραμμα

Ξυπνήσαμε σήμερα με πολύ όρεξη...και εγώ, και ο μικρός, και ο άνδρας μου...

Θα πάω λοιπόν στο γραφείο...θα διαβάσω τα χειρόγραφα για το διαγωνισμό: την Παρακευή θα αποφασίσουμε για το νικητή...(ψίτ, έχω ήδη ένα υπ'όψιν μου!)...και μόλις επιστρέψω λέω να φτιάξω muffins με σοκολάτα για τα αγόρια. Έχουμε κακάο, αλεύρι, αυγά και γάλα! Θα είναι τέλεια! Τα λέμε πάλι αργότερα!

Άνάρτηση μετά από καιρό.

Ύστερα από την απουσία μου από το πληκτρολόγιο της blogger επιστρέφω σήμερα με μια νέα ανάρτηση. Τις τελευταίες δύο-μιση εβδομάδες έχουν γίνει τόσα πολλά πράγματα που προσπαθώ ακόμα να συνέλθω από τα γεγονότα. Η ζωή δε σταματάει...αυτό τελικά είναι αλήθεια και ξαφνικά κάθεσαι και συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και δεν το είχες πάρει καθόλου χαμπάρι. Λοιπόν...ο μικρός πέρασε μία ιωσούλα (η τελευταία μου ανάρτηση), στη συνέχεια έκανε το εμβόλιο της κοινής γρίπης και έκανε έναν ωραίο πυρετό (12 ώρες κράτησε η περιπετειούλα), δύο μέρες αργότερα έφυγα για τη διεθνή έκθεση της Φρανκφούρτης (τρεις μέρες ασταμάτητων ραντεβού, λογοτεχνικού κουσκούς και ψώνια στα πολυκαταστήματα της πόλης). Μετά ήρθε το σαββατοκύριακο και μία εβδομάδα δουλειάς (ξεκαθάρισμα και follow-up της έκθεσης) και ξαφνικά φτάνουμε στο σήμερα...28 Οκτωβρίου. Πρέπει να ομολογήσω ότι σήμερα ήταν από τις καλύτερες εθνικές γιορτές που έχω ζήσει ποτέ μου. Μην περιμένετε τίποτε το ιδιαίτερο αλλά πέρασα τόσο ήρεμα και ωραία με την οικογένεια μου και τους φίλους μας που δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω. Πήγαμε στη μικρή "τοπική" παρέλαση -- ο μικρός κρατούσε τη σημαιούλα του και την κουνούσε πέρα-δώθε με περηφάνια και χαρά -- και στη συνέχεια πήγαμε να φάμε σε παραδοσιακή χασαποταβέρνα ενώ κλείσαμε την ημέρα με ένα νόστιμο γλυκό. Ο μικρός ήταν τέλειος...ένα κανονικό αγοράκι της ηλικίας του...και, πιστέψτε το ή όχι, έφαγε σαλατούλα, ψωμάκι και φετούλα -- για παϊδάκια και κοκορέτσι ούτε λόγος αλλά ελπίζουμε ότι αυτό θα αλλάξει στο μέλλον. Ήταν μία πραγματικά ωραία μέρα γεμάτη αγάπη, φιλία και χαμόγελα...Θα τη θυμάμαι για πάντα. Τα νέα μου αυτό τον καιρό, λοιπόν, ήταν απλά και χωρίς ιδιαίτερες εξελίξεις, όμως όλα είναι καλά και αυτό είναι το σημαντικό...Καλή 28η Οκτωβρίου και του χρόνου πάλι!

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ

Μιας και μιλάμε τώρα για τροφές και φαγητά και νοστιμιες...γιατί να μην σας πώ και κάτι για ένα παιδικό βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και είναι: σκέτη νοστιμιά! Απο τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί λοιπόν το νέο βιβλίο της πολυγραφότατης Μαρίας Ρουσάκη με τίτλο Ο Λουκάς και οι Λουκουμάδες.

Το χιούμορ, η σπιρτόζικη γραφή  και ο αξέχαστος Λουκάς της συγγραφέα έχουν ζωντανέψει με τα μαγικά πινέλα της εικονογράφου Ναταλίας Καπατσούλια.

Στο βιβλίο, το οποίο έχω αγαπήσει τρελά, ένα άτακτο αγοράκι ζητάει επίμονα να φάει λουκουμάδες. Η μαμά δεν έχει αντίρρηση αλλά πρώτα πρέπει να κάνει εκείνος κάποια πράγματα τα οποία...όλο ξεχνάει. Έτσι ένα βράδι με μια κοιλίτσα που γουργουρίζει φριχτά, ο Λουκάς μπαίνει κρυφά στην κουζίνα και πάει να τα φτιάξει μόνος του. Ξαφνικά οι λουκουμάδες ζωντανεύουν...και η συνέχεια στο βιβλίο.

Διαβάστε το βιβλίο και δε θα με ξεχάσετε! Μμμμμμ...νόστιμοι συροπιαστοί αχνιστοί λουκουμάδες!

Deceptively Delicious

Καλημέρα, καλημέρα! Σε συνέχεια της χθεσινής μου ανάρτησης θέλω να προσθέσω ένα επιπλέον βιβλίο που έπεσε στην αντίληψη μου: Deceptively Delicious. Είναι εξαιρετικό και δίνει πολλές συμβουλές αλλά και τρελά κόλπα για το πως να κοροϊδέψεις τα βλασταράκια σου ώστε να φάνε διάφορα λαχανικά και είδη μέσα στα αγαπημένα τους φαγητά. Φανταστείτε πουρέ κουνουπίδι μέσα στη ζεστή σοκολάτα ή μπράουνι με σπανάκι και κολοκύθα; Τρελό; Μάλλον...αλλά δε χάνουμε τίποτα κάνοντας την προσπάθεια!

Δύσκολος πελάτης...

Σας έχω πει πόσο δύσκολος είναι ο μικρός στο φαγητό; Ε, ναι...είναι τρομερός. Ενώ μέχρι την ηλικία του ενός έτους έπινε λίτρα και λίτρα γάλα και στην αρχή δεχόταν κουβάδες παιδικών περασμένων τροφών, κάποια στιγμή αποφάσισε "αρκετά" και πάτησε ένα άγριο φρένο. Τώρα κουτσά κουτσά θα φάει ένα μπιφτεκάκι, δύο καροτάκια, τρεις κουταλίτσες πουρέ. Θα φάει μακαρόνια σκέτα χωρίς σάλτσα -- μόνο λάδι ή βούτυρο και ελάχιστο τυράκι τριμμένο... Ευτύχώς τρελαίνεται για τα φρούτα και η φρέσκια φρουτόκρεμα και τα φρουτάκια σε κομματάκια παραμένουν η καλύτερη του. Μπορεί να απορρίψει το φαγητό αλλά αν του προσφέρεις σταφύλια ή βερύκοκο ή αχλάδι ή πεπόνι; Θα τρέξει να τα καταβροχθήσει. Παρότι στεναχωριέμαι και αγχώνομαι, προσπαθώ να ακολουθήσω τις οδηγίες άλλων έμπειρων μαμάδων αλλά και της παιδιάτρου μας και κάνω την αδιάφορη. "Δε θέλεις να φας αγάπη μου...δεν πειράζει. Μπορείς να πας να παίξεις με τα παιχνίδια σου αλλά να ξέρεις ότι δεν έχει τίποτε άλλο." Τι να κάνω κι εγώ ; Το άγχος κυριεύει αλλά αφού η ανάπτυξη του φαίνεται μια χαρά στους πίνακες και ξέρω ότι τρώει τουλάχιστον κάτι απο όλες τα είδη τροφίμων, τότε κοιμάμαι ήσυχη.

Έχω αγοράσει ότι μαγειρική υπάρχει για τα "δύσκολα" παιδιά και δοκιμάζω κάθε γεύση της υφηλίου μήπως "κάτσει κάπου η μπάλα". Το καλύτερο για μένα μέχρι στιγμής είναι της Άναμπελ Καρμέλ. Δυστυχώς το The Fussy Eaters' Recipe Book δεν υπάρχει ακόμα στα Ελληνικά και αυτό είναι το καλύτερο! Επίσης μαζεύω ιδέες από τον αγαπημένο μου Jamie Oliver αλλά και τη Μυρσίνη Λαμπράκη για τα κλασικά Ελληνικά φαγητά τα οποία μόνο με την καθοδήγηση της καταφέρνω να τα κάνω να μοιάσουν με της πεθεράς μου -- η καλύτερη μαγείρισσα παστίτσιου, κοτόπουλου στο φούρνο και άλλων Ελληνικών γεύσεων! (Τη μαμά μου την παινεύω για την Haute Cuisine και τα "ξενικά" -- κάνει την καλύτερη Quiche Lorraine!) Τέλος, έχω μάθει κάθε κόλπο που υπάρχει να κρύβω τροφές εκεί που ο μικρός δεν το περιμένει...muffins με καρότο, μήλο και κουάκερ, σάλτσα ντομάτα με καρότο και κολοκυθάκια τριμμένα για μακαρόνια, σούπα τραχανά με περασμένο βραστό κοτόπουλο (δεν καταλαβαίνεις ότι υπάρχει πουθενά κοτόπουλο!!!), ομελέτα στραπατσάτα με ντοματούλα, γάλα, τυρί και λίγο ψιλοκομμένο βιολογικό παριζάκι ή ζαμπόν... (Υ.Γ. Θυμήστε μου να κάνω σύντομα μία ανάρτηση σχετικά με τα βιολογικά προιόντα απο τα οποία έχω αιχμαλωτηθεί λόγω του μικρού!)

Παρόλο που δεν είμαι άτομο που ζηλεύει εύκολα ομολογώ ότι ζηλεύω τις μαμάδες που μου λένε ότι το παιδί τους "τρώει μπριζόλες"..."ένα ολόκληρο ψάρι στην καθισιά του"..."αδειάζει το πιάτο του χωρίς παρακάλια και τραγούδια"...Το θετικό όμως που μπορώ να βγάλω από αυτή την ιστορία είναι ότι από τις μύριες προσπάθειες μου στην κουζίνα και τη συνεχή πρακτική έυελπιστώ να γίνω κι εγώ σύντομα...σεφ γκουρμέ!

Όποιος, πάντως, έχει κάποια σούπερ συνταγή να μου προτείνει...είμαι όλη αυτιά!