Αθέμητες Συμβουλές - Ποιές είναι σωστές και ποιές όχι...

Πολύ συχνά, μα πάρα πολύ συχνά, ακούμε χιλιάδες συμβουλές από τον περίγυρο μας. Μας βομβαρδίζουν γονείς, πεθερικά, φίλοι αλλά και άγνωστοι και γνωστοί αγνώστων με πληροφορίες για την ανατροφή, την υγεία, την ψυχολογία, και, βασικά, ό,τι άλλο τους κατέβει. «Το μωρό θα πάθει κήλη αν κλάψει πολύ», «Μη συνδυάσεις ποτέ το ψάρι με τη φέτα αλλιώς θα πάθεις αλλεργία», «Μην πεις σε κανέναν το όνειρο σου αν δεν πλύνεις πρώτα το πρόσωπο σου», «Τα πιο βρώμικα μέρη είναι τα κοιμητήρια και τα νοσοκομεία – πρέπει να περάσεις από «κλίβανο» αν ποτέ τα επισκεφθείς»,… Σκέφτηκα λοιπόν, να κάνω μια ανάρτηση όπου θα καταγράφω τις απόλυτα αποδεδειγμένες αυτές πληροφορίες και ας μου απαντήσει όποιος θέλει αν ξέρει τι από αυτά είναι σωστά και τι όχι μαζί με το λόγο. Νομίζω πραγματικά ότι για όλες εμάς τις μαμάδες που δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε και τι όχι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πολύ χρήσιμο...

Θέλω την πιπίλα μου!

Πάει η πιπίλα! Έφυγε… την πήρε το σκουπιδιάρικο! Κυριολεκτικά σας λέω… Το Σάββατο ο μικρός πέταξε την πιπίλα του στα σκουπίδια. «Πάει η πιπίλα μου! Την πέτακα! Δε τη θέλω πια!» φώναξε αποφασιστικά. Φυσικά μετά από λίγη ώρα άρχισε να γκρινιάζει… Που είναι η πιπίλα μου; Τη θέλω… Θ Ε Λ Ω   Τ Η Ν   Π Ι Π Ι Λ Α   Μ Ο Υ!  Η κίνηση όμως είχε γίνει και είχα πια στα χέρια μου τη σωστή δικαιολογία να του κόψω την περιβόητη τάπα. Έπρεπε να γίνει. Με είχαν κατατρομάξει όλοι με ιστορίες ορθοδοντικής, λογοθεραπείας, κλπ. Είχα σκεφτεί αμέτρητους τρόπους για να του αφαιρέσω το αγαπημένο του κομμάτι από φυσικό καουτσούκ αλλά τζίφος… Τώρα όμως άδραξα την ευκαιρία. Δεν έφταιγα εγώ. Δεν το είχα κάνει εγώ το κακό. Το είχε κάνει μόνος του. Δεν μπορούσε κανείς να μου πει ότι του είχα δημιουργήσει κάποιο παιδικό τραύμα. Ήμουν αθώα, κύριες και κύριοι. Μια αθώα μανούλα.

Μη νομίζετε φυσικά ότι περάσαμε ένα εύκολο σαββατοκύριακο. Ο μικρός ξεχνούσε τι είχε κάνει και αναζητούσε το αγαπημένο του «ηρεμιστικό». Θέλω την πιπίλα μου! Την θέλω για να ηρεμήσω! Βγάλε την πιπίλα από τα σκουπίδια! Μαμά… Μ Α Μ Α   Θ Ε Λ Ω   Τ Η Ν   Π Ι Π Ι Λ Α   Μ Ο Υ! Ο άντρας μου κι εγώ, όμως, ξέραμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε πίσω. Έπρεπε να είμαστε δυνατοί παρότι τα νεύρα μας γίνονταν ολοένα και πιο καταρρακωμένα. Του είπαμε πολλές ιστορίες, ότι την πιπίλα την πήρε το σκουπιδιάρικο, ότι η νεράιδα την μάζεψε και την έδωσε – πεντακάθαρη φυσικά – σ’ένα νέο μωράκι για να τη χαρεί… και του χαρίσαμε ένα καινούργιο αυτοκινητάκι (mini cooper κίτρινο παρακαλώ) το οποίο έφερε ειδικά η νεράιδα ως δώρο για την καλή του πράξη. Τα καταφέραμε τελικά – κουτσά και στραβά – Σάββατο, Κυριακή… ενώ σήμερα, τρίτη μέρα, ελπίζω να ξεπερνάμε την στέρηση και να προχωράμε σε νέα λιβάδια και περιπέτειες!

Η πιπίλα έχει υπάρξει πολύ σημαντική πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς:

ΑΝΤΙΟ ΠΙΠΙΛΑ ΜΟΥ - Ράνια Μπουμπουρή (υπο έκδοση, Εκδόσεις Ψυχογιός)
ΑΝΤΙΟ ΠΙΠΙΛΑ – Brigitte Weninger (Πατάκης)
ΗΡΘΕ Ο ΘΑΝΟΥΛΗΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ – Αντριάννα Γεροντή (Μυκόνιο Φώς)
Ο ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ – Aline de Petigny (Ακμή)
Η ΠΙΠΙΛΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ – Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη (Μίλητος)
Η ΠΙΠΙΛΑ ΤΗΣ ΝΙΝΑΣ – Christine Naumann-Villemin (Παπαδόπουλος)
Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΠΙΠΙΛΙΝΑ ΚΑΙ Η ΠΙΠΙΛΑ ΜΟΥ – Barbel Spathelt (Modern Times)
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΠΙΛΑ – Jill Murphy (Ρώσση Ε.)
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΠΙΛΑ; - Lynn Offerman (Άμμος)
ΘΕΛΩ ΠΙΠΙΛΑ – Emma Cohen (Άμμος)

Stay Tuned...

Η Bookmommy ζητάει αμέτρητα συγνώμη για την έλλειψη επικοινωνίας εδώ και τόσους μήνες αλλά λόγω... νέας εγκυμοσύνης... έχει επικεντρωθεί στο μικρό της βλαστάρη - που πρόκειται τώρα να γίνει το μεγάλο της βλασταράκι - στην αγαπημένη της δουλειά και στον... ύπνο. Ελπίζω ότι με τον καιρό θα καταφέρω να επιστρέψω δριμύτερη... Stay tuned...

Σημερινό πρόγραμμα

Ξυπνήσαμε σήμερα με πολύ όρεξη...και εγώ, και ο μικρός, και ο άνδρας μου...

Θα πάω λοιπόν στο γραφείο...θα διαβάσω τα χειρόγραφα για το διαγωνισμό: την Παρακευή θα αποφασίσουμε για το νικητή...(ψίτ, έχω ήδη ένα υπ'όψιν μου!)...και μόλις επιστρέψω λέω να φτιάξω muffins με σοκολάτα για τα αγόρια. Έχουμε κακάο, αλεύρι, αυγά και γάλα! Θα είναι τέλεια! Τα λέμε πάλι αργότερα!

Κυριακή πρωί στον ζωολογικό κήπο... Μετά από μια σειρά σαββατοκύριακων με βροχές και καταποντές αποφάσισε ο καιρός να μας χαρήσει μια ηλιόλουστη μέρα. Έτσι στις 10 το πρωί βρεθήκαμε επιτέλους στον πολυπόθητο προορισμό...το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Σταθμεύσαμε το αυτοκίνητο ακριβώς έξω από την είσοδο, μπήκαμε με απόλυτη άνεση -- τα εισητήρια λίγο ακριβά αλλά πού αλλού βρίσκεις να κάνεις μια τόσο ωραία βόλτα με το καρότσι στην Αθήνα; -- και ξεκινήσαμε. Είχε πλάκα! Ο μικρός γκρίνιαζε απο τη μία αφού ήθελε να πηγαίνουμε πιο γρήγορα με το καρότσι από την άλλη γελούσε με τα παράξενα ζωντανά όντα που έβλεπε μπροστά του. Επίσης ο άνδρας μου, σα μικρό παιδάκι έτρεχε από κλουβί σε κλουβί ξετρελλαμένος μία με τους πάνθηρες, μία με τις αρκούδες, μία με τους χιμπαντζίδες. Εγώ; Έ αφού τα δύο αγόρια ήταν ευχαριστημένα, τι άλλο να ζητήσω; Το συμπέρασμα μου; Προτείνω το πάρκο ανεπιφύλακτα! Είναι προσεγμένος ο χώρος, καλά διαμορφωμένος και κάνεις μια πολύ ευχάριστη βόλτα. Μόνο προσοχή! Όταν φεύγαμε στις 12.30, η ουρά ήταν τόσο μεγάλη που δεν έβλεπα το τέλος της ενώ τα αυτοκίνητα; Έφταναν μέχρι έξω στο δρόμο! Καλύτερα να πάτε πρωί πρωί είτε μία καθημερινή.

Piles of Manuscripts

Από τότε που γύρισα από την Έκθεση της Φρανκφούρτης βρίσκομαι πηγμένη κάτω από ένα βουνό χειρόγραφων. Τι τα χειρόγραφα των επείδοξον συγγραφέων που αναμένουν εναγωνίως να μάθουν αν θα γίνουν νέα μέλη της εκδοτικής μας οικογένειας, τι τα χειρόγραφα των ξένων συγγραφέων που επιλέξαμε από τις λίστες των ξένων εκδοτικών οίκων και πρακτόρων, τι τα χειρόγραφα των ήδη συγγραφέων μας (Έλληνες και ξένοι)…και τι τα χειρόγραφα που υποβλήθηκαν σ’έναν ετήσιο Πανελλήνιο διαγωνισμό παιδικής λογοτεχνίας στον οποίο συμμετέχω εδώ και αρκετά χρόνια στην κριτική επιτροπή. Πολλά χειρόγραφα…πάρα πολλά χειρόγραφα…δύο τρία αριστουργήματα, κάποια που διαβάζονται αλλά έχουν προβλήματα και τα περισσότερα έργα που δυστυχώς δεν μπορούν να εκδοθούν. Τα θέματα που διαπραγματεύονται;   Πάμπολα…Πάντως, γρήγορα γρήγορα μπορώ να σας δώσω τις εξής κατηγορίες: παραμυθάκια λαϊκότροπα με βασιλιάδες, νεράιδες και μικρές χωριατοπούλες, παραμυθάκια διδακτικά για να μάθουν τα παιδιά πως να συμπεριφέρονται, ιστορίες σύγχρονες, φαντασίες και τέλος, εδώ και λίγο καιρό, μυθιστορήματα για εφήβους με μεταφυσικούς παράγοντες, δράκουλες, αύρες, αθάνατους, λυκανθρώπους...Τι μου αρέσει περισσότερο; Κάτι πρωτότυπο, διαφορετικό, λογοτεχνικό αλλά και φυσικά εμπορικό...κάτι που θα με αρπάξει από την πρώτη σελίδα και θα με κρατήσει εκεί...γυρίζοντας τη μία σελίδα μετά την άλλη μέχρι και την τελευταία του...Αυτό ζητάω...αυτό ονειρεύομαι!

Άνάρτηση μετά από καιρό.

Ύστερα από την απουσία μου από το πληκτρολόγιο της blogger επιστρέφω σήμερα με μια νέα ανάρτηση. Τις τελευταίες δύο-μιση εβδομάδες έχουν γίνει τόσα πολλά πράγματα που προσπαθώ ακόμα να συνέλθω από τα γεγονότα. Η ζωή δε σταματάει...αυτό τελικά είναι αλήθεια και ξαφνικά κάθεσαι και συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και δεν το είχες πάρει καθόλου χαμπάρι. Λοιπόν...ο μικρός πέρασε μία ιωσούλα (η τελευταία μου ανάρτηση), στη συνέχεια έκανε το εμβόλιο της κοινής γρίπης και έκανε έναν ωραίο πυρετό (12 ώρες κράτησε η περιπετειούλα), δύο μέρες αργότερα έφυγα για τη διεθνή έκθεση της Φρανκφούρτης (τρεις μέρες ασταμάτητων ραντεβού, λογοτεχνικού κουσκούς και ψώνια στα πολυκαταστήματα της πόλης). Μετά ήρθε το σαββατοκύριακο και μία εβδομάδα δουλειάς (ξεκαθάρισμα και follow-up της έκθεσης) και ξαφνικά φτάνουμε στο σήμερα...28 Οκτωβρίου. Πρέπει να ομολογήσω ότι σήμερα ήταν από τις καλύτερες εθνικές γιορτές που έχω ζήσει ποτέ μου. Μην περιμένετε τίποτε το ιδιαίτερο αλλά πέρασα τόσο ήρεμα και ωραία με την οικογένεια μου και τους φίλους μας που δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω. Πήγαμε στη μικρή "τοπική" παρέλαση -- ο μικρός κρατούσε τη σημαιούλα του και την κουνούσε πέρα-δώθε με περηφάνια και χαρά -- και στη συνέχεια πήγαμε να φάμε σε παραδοσιακή χασαποταβέρνα ενώ κλείσαμε την ημέρα με ένα νόστιμο γλυκό. Ο μικρός ήταν τέλειος...ένα κανονικό αγοράκι της ηλικίας του...και, πιστέψτε το ή όχι, έφαγε σαλατούλα, ψωμάκι και φετούλα -- για παϊδάκια και κοκορέτσι ούτε λόγος αλλά ελπίζουμε ότι αυτό θα αλλάξει στο μέλλον. Ήταν μία πραγματικά ωραία μέρα γεμάτη αγάπη, φιλία και χαμόγελα...Θα τη θυμάμαι για πάντα. Τα νέα μου αυτό τον καιρό, λοιπόν, ήταν απλά και χωρίς ιδιαίτερες εξελίξεις, όμως όλα είναι καλά και αυτό είναι το σημαντικό...Καλή 28η Οκτωβρίου και του χρόνου πάλι!

Κρυολογήματα, μπούχου, μπούχου...

Καλημέρα! Ο μικρούλης μου ξύπνησε στις έξι με βήχα που θύμιζε την ομιλία ενός φορτιγατζή, συνάχι και δέκατα. Καλώς το πρώτο κρυολόγημα του χειμώνα! Τον έντυσα καλά, του έδωσα γάλα και έστειλα κατευθείαν sms στην παιδίατρο μας...τώρα αναμένω οδηγίες φροντίδας. Κατά τη διάρκεια της αναμονής μου θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχε εικονογραφήσει μία φίλη μου  με τίτλο "Ο Ιάσωνας και ο ιός" (Εκδόσεις Φερενίκη) το οποίο σίγουρα θα φανεί χρήσιμο σε πολλούς από εμάς αυτό τον καιρό.

Η αδερφή του μικρού Ιάσονα έχει πυρετό και ο Ιάσονας ανησυχεί πολύ. Μέχρι που παραμονεύοντας το δωμάτιό της βλέπει ένα μικρό πλασματάκι να βγαίνει από το σώμα της. Είναι ο ιός, που με γλυκύτητα και υπομονή αναλαμβάνει να του εξηγήσει το ρόλο των ιώσεων για τον ανθρώπινο οργανισμό. Έτσι ο Ιάσονας μαθαίνει πώς να προστατεύεται και πώς να θεραπεύεται από τον νέο, μικροσκοπικό του φίλο και τους ομοίους του.


Περαστικά μας...