Θέλω την πιπίλα μου!

Πάει η πιπίλα! Έφυγε… την πήρε το σκουπιδιάρικο! Κυριολεκτικά σας λέω… Το Σάββατο ο μικρός πέταξε την πιπίλα του στα σκουπίδια. «Πάει η πιπίλα μου! Την πέτακα! Δε τη θέλω πια!» φώναξε αποφασιστικά. Φυσικά μετά από λίγη ώρα άρχισε να γκρινιάζει… Που είναι η πιπίλα μου; Τη θέλω… Θ Ε Λ Ω   Τ Η Ν   Π Ι Π Ι Λ Α   Μ Ο Υ!  Η κίνηση όμως είχε γίνει και είχα πια στα χέρια μου τη σωστή δικαιολογία να του κόψω την περιβόητη τάπα. Έπρεπε να γίνει. Με είχαν κατατρομάξει όλοι με ιστορίες ορθοδοντικής, λογοθεραπείας, κλπ. Είχα σκεφτεί αμέτρητους τρόπους για να του αφαιρέσω το αγαπημένο του κομμάτι από φυσικό καουτσούκ αλλά τζίφος… Τώρα όμως άδραξα την ευκαιρία. Δεν έφταιγα εγώ. Δεν το είχα κάνει εγώ το κακό. Το είχε κάνει μόνος του. Δεν μπορούσε κανείς να μου πει ότι του είχα δημιουργήσει κάποιο παιδικό τραύμα. Ήμουν αθώα, κύριες και κύριοι. Μια αθώα μανούλα.

Μη νομίζετε φυσικά ότι περάσαμε ένα εύκολο σαββατοκύριακο. Ο μικρός ξεχνούσε τι είχε κάνει και αναζητούσε το αγαπημένο του «ηρεμιστικό». Θέλω την πιπίλα μου! Την θέλω για να ηρεμήσω! Βγάλε την πιπίλα από τα σκουπίδια! Μαμά… Μ Α Μ Α   Θ Ε Λ Ω   Τ Η Ν   Π Ι Π Ι Λ Α   Μ Ο Υ! Ο άντρας μου κι εγώ, όμως, ξέραμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε πίσω. Έπρεπε να είμαστε δυνατοί παρότι τα νεύρα μας γίνονταν ολοένα και πιο καταρρακωμένα. Του είπαμε πολλές ιστορίες, ότι την πιπίλα την πήρε το σκουπιδιάρικο, ότι η νεράιδα την μάζεψε και την έδωσε – πεντακάθαρη φυσικά – σ’ένα νέο μωράκι για να τη χαρεί… και του χαρίσαμε ένα καινούργιο αυτοκινητάκι (mini cooper κίτρινο παρακαλώ) το οποίο έφερε ειδικά η νεράιδα ως δώρο για την καλή του πράξη. Τα καταφέραμε τελικά – κουτσά και στραβά – Σάββατο, Κυριακή… ενώ σήμερα, τρίτη μέρα, ελπίζω να ξεπερνάμε την στέρηση και να προχωράμε σε νέα λιβάδια και περιπέτειες!

Η πιπίλα έχει υπάρξει πολύ σημαντική πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς:

ΑΝΤΙΟ ΠΙΠΙΛΑ ΜΟΥ - Ράνια Μπουμπουρή (υπο έκδοση, Εκδόσεις Ψυχογιός)
ΑΝΤΙΟ ΠΙΠΙΛΑ – Brigitte Weninger (Πατάκης)
ΗΡΘΕ Ο ΘΑΝΟΥΛΗΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ – Αντριάννα Γεροντή (Μυκόνιο Φώς)
Ο ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΙΠΙΛΑ – Aline de Petigny (Ακμή)
Η ΠΙΠΙΛΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ – Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη (Μίλητος)
Η ΠΙΠΙΛΑ ΤΗΣ ΝΙΝΑΣ – Christine Naumann-Villemin (Παπαδόπουλος)
Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΠΙΠΙΛΙΝΑ ΚΑΙ Η ΠΙΠΙΛΑ ΜΟΥ – Barbel Spathelt (Modern Times)
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΠΙΛΑ – Jill Murphy (Ρώσση Ε.)
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΠΙΛΑ; - Lynn Offerman (Άμμος)
ΘΕΛΩ ΠΙΠΙΛΑ – Emma Cohen (Άμμος)

Παιδικά βιβλία που έχουν ξετρελάνει το τρίχρονο φέτος…

Είχε που είχε μαμά βιβλιόφιλη, δε γινόταν να μην τρελαίνεται κι αυτός για βιβλία και ακόμα πιο συγκεκριμένα να έχει τα αγαπημένα του. Αρχικά του άρεσαν αυτά με εικόνες και λεξούλες όπου έδειχνε μια μια την εικόνα και μ’ένα «ατό;» του δινόταν η απάντηση… «δέντρο», «φτυάρι και κουβαδάκι», «φεγγάρι», κλπ. Μετά ήθελε κάποια παραμύθια, πχ. Χρυσομαλλούσα, Τρία Γουρουνάκια… και τώρα έχουμε προχωρήσει πιο πέρα στη "σύγχρονη" λογοτεχνία. Αγαπάμε ένα παλιό βιβλίο με τίτλο ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΠΙ:



Είναι ένα αρκετά παλιό βιβλίο αλλά ο μικρός θέλει να του το ξαναδιαβάζω πάλι και πάλι και πάλι…Τι τον έχει ενθουσιάσει τόσο δεν ξέρω. Πάντως είναι τρυφερό, με όμορφη εικονογράφηση και μ’έναν αξιαγάπητο σκυλάκι για ήρωα.







Επίσης, από τη νέα εκδοτική φουρνιά του καλοκαιριού, έχει ενθουσιαστεί με τα βιβλία ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΕ ΞΕΝΟΥΣ και το ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗ.

Το πρώτο, της γερμανίδας εικονογράφου/συγγραφέας Ντάγκμαρ Γκάισλερ, εξηγεί στα παιδιά με πολύχρωμο και χιουμοριστικό αλλά και όμορφο τρόπο ότι δεν πρέπει να ακολουθούν ποτέ τους ξένους αλλά να ακούνε πάντα τους γονείς τους. Στην ιστορία η μικρή Μελίνα περιμένει υπομονετικά έξω από το σχολείο της. Μια κυρία περνάει από μπροστά της. "Έλα μαζί μου", της λέει. "Δεν έρχομαι, γιατί δε σας ξέρω", απαντά η Μελίνα. Κι όσο κι αν επιμείνει η κυρία, η Μελίνα θα περιμένει, όπως της είπε να κάνει η μαμά…

Στο δεύτερο, οι συγγραφείς Θεολόγος Τερζιάδης και Χρυσή Πίκουλα, μαθαίνουν κανόνες στους νέους αναγνώστες του βιβλίου για τη σωστή συμπεριφορά μέσα στη θάλασσα αλλά και στην ακρογιαλιά, με σκοπό να γίνουν προσεκτικοί κολυμβητές που δε φοβούνται αλλά χαίρονται το νερό! Γραμμένο σε πετυχημένο έμμετρο ρυθμό, ο μικρός μου θέλει να του το διαβάζω πάλι και πάλι και ύστερα ζητάει το κουβαδάκι και το φτυαράκι του για να πάμε τρέχοντας στην παραλία για βουτιές!

"Διαδρομές"

Αν σας ενδιαφέρει η παιδική λογοτεχνία στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ το νέο τεύχος του ψηφιακού περιοδικού ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.

Piles of Manuscripts

Από τότε που γύρισα από την Έκθεση της Φρανκφούρτης βρίσκομαι πηγμένη κάτω από ένα βουνό χειρόγραφων. Τι τα χειρόγραφα των επείδοξον συγγραφέων που αναμένουν εναγωνίως να μάθουν αν θα γίνουν νέα μέλη της εκδοτικής μας οικογένειας, τι τα χειρόγραφα των ξένων συγγραφέων που επιλέξαμε από τις λίστες των ξένων εκδοτικών οίκων και πρακτόρων, τι τα χειρόγραφα των ήδη συγγραφέων μας (Έλληνες και ξένοι)…και τι τα χειρόγραφα που υποβλήθηκαν σ’έναν ετήσιο Πανελλήνιο διαγωνισμό παιδικής λογοτεχνίας στον οποίο συμμετέχω εδώ και αρκετά χρόνια στην κριτική επιτροπή. Πολλά χειρόγραφα…πάρα πολλά χειρόγραφα…δύο τρία αριστουργήματα, κάποια που διαβάζονται αλλά έχουν προβλήματα και τα περισσότερα έργα που δυστυχώς δεν μπορούν να εκδοθούν. Τα θέματα που διαπραγματεύονται;   Πάμπολα…Πάντως, γρήγορα γρήγορα μπορώ να σας δώσω τις εξής κατηγορίες: παραμυθάκια λαϊκότροπα με βασιλιάδες, νεράιδες και μικρές χωριατοπούλες, παραμυθάκια διδακτικά για να μάθουν τα παιδιά πως να συμπεριφέρονται, ιστορίες σύγχρονες, φαντασίες και τέλος, εδώ και λίγο καιρό, μυθιστορήματα για εφήβους με μεταφυσικούς παράγοντες, δράκουλες, αύρες, αθάνατους, λυκανθρώπους...Τι μου αρέσει περισσότερο; Κάτι πρωτότυπο, διαφορετικό, λογοτεχνικό αλλά και φυσικά εμπορικό...κάτι που θα με αρπάξει από την πρώτη σελίδα και θα με κρατήσει εκεί...γυρίζοντας τη μία σελίδα μετά την άλλη μέχρι και την τελευταία του...Αυτό ζητάω...αυτό ονειρεύομαι!

Κρυολογήματα, μπούχου, μπούχου...

Καλημέρα! Ο μικρούλης μου ξύπνησε στις έξι με βήχα που θύμιζε την ομιλία ενός φορτιγατζή, συνάχι και δέκατα. Καλώς το πρώτο κρυολόγημα του χειμώνα! Τον έντυσα καλά, του έδωσα γάλα και έστειλα κατευθείαν sms στην παιδίατρο μας...τώρα αναμένω οδηγίες φροντίδας. Κατά τη διάρκεια της αναμονής μου θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχε εικονογραφήσει μία φίλη μου  με τίτλο "Ο Ιάσωνας και ο ιός" (Εκδόσεις Φερενίκη) το οποίο σίγουρα θα φανεί χρήσιμο σε πολλούς από εμάς αυτό τον καιρό.

Η αδερφή του μικρού Ιάσονα έχει πυρετό και ο Ιάσονας ανησυχεί πολύ. Μέχρι που παραμονεύοντας το δωμάτιό της βλέπει ένα μικρό πλασματάκι να βγαίνει από το σώμα της. Είναι ο ιός, που με γλυκύτητα και υπομονή αναλαμβάνει να του εξηγήσει το ρόλο των ιώσεων για τον ανθρώπινο οργανισμό. Έτσι ο Ιάσονας μαθαίνει πώς να προστατεύεται και πώς να θεραπεύεται από τον νέο, μικροσκοπικό του φίλο και τους ομοίους του.


Περαστικά μας...